Droomwegen

Lijnen. Overal lijnen. In de witte ruimte flitsen zwarte lijnen van boven naar beneden, van links naar rechts, en diagonaal. De witte ruimte heeft geen kader. Ze is oneindig. De lijnen komen steeds dichterbij. De ruimte wordt krapper. De lijnen blijven toenemen totdat ik helemaal geen ruimte meer heb.

 

Wanneer Vincent Zon de leeftijd van 38 bereikt, wordt hij geplaagd door dromen die allerlei vragen over zijn ouders bij hem oproepen. Op zoek naar antwoorden besluit hij in therapie te gaan en terug te reizen in de tijd.

 

Je bent een ziel die ergens anders vandaan komt en naar die plek terugkeert nadat je lichaam is gestorven. De tijdstippen van geboorte en overlijden zijn vastgelegd. Niets is toevallig. Het sterven is al lang geleden bepaald.

In de verwachting dat er ieder moment iets kan gebeuren, lees ik voorzichtig een tweede keer de woorden op de ansichtkaart. Op de voorzijde een foto van een man alleen, zittend op een strand, starend naar de zee. De kaart is niet ondertekend. Irma misschien? Ik loop het Huusje uit en kijk rond. Niets. Alles ademt stilte. Toch meen ik iets te ervaren. Een soort electriciteit. Misschien is het de warmte van de middagzon. Of het licht? De heldere hemel van december. ‘Je hallucineert,’ zeg ik hardop tegen mezelf en trek de keukendeur van het huisje demonstratief hard dicht.

Ik besluit naar de zee te lopen. Boven mijn hoofd het schrille gekrijs van meeuwen. Het waait stevig. Als ik me bij de zee aangekomen omkeer, zie ik in de verte nog net een groepje huizen waar ook Het Huusje zich moet bevinden. Ik trek de capuchon van mijn windjack omhoog. De zee lijkt woest. Het waait stevig. Ik voel de zilte wind door mijn haren gaan. In gedachten ben ik in gesprek met Nadine. Ze praat onvergeeflijk hard over mijn vader. Ik tolereer veel, maar geen kwaadsprekerij over Auke. Het lijkt alsof Nadine hem haat. Waarom? Ik kijk omhoog. De lucht, grauwzwart gekleurd, geeft geen antwoord. Misschien heeft Irma gelijk. Waart mijn moeder hier nog ergens rond. Weer bij het dorp aangekomen, ontwaar ik de veerboot. De boot, die mijn vader zijn hele leven heen en weer voer. Ineens komt het me belachelijk voor. Mensen van Vlieland naar het vasteland en vice versa vervoeren. Waarom? In hemelsnaam. Waarom?

Je bent een ziel die ergens anders vandaan komt en naar die plek terugkeert nadat je lichaam is gestorven. De tijdstippen van geboorte en overlijden zijn vastgelegd. Niets is toevallig. Het sterven is al lang geleden bepaald.

In de verwachting dat er ieder moment iets kan gebeuren, lees ik voorzichtig een tweede keer de woorden op de ansichtkaart. Op de voorzijde een foto van een man alleen, zittend op een strand, starend naar de zee. De kaart is niet ondertekend. Irma misschien? Ik loop het Huusje uit en kijk rond. Niets. Alles ademt stilte. Toch meen ik iets te ervaren. Een soort electriciteit. Misschien is het de warmte van de middagzon. Of het licht? De heldere hemel van december. ‘Je hallucineert,’ zeg ik hardop tegen mezelf en trek de keukendeur van het huisje demonstratief hard dicht.

Ik besluit naar de zee te lopen. Boven mijn hoofd het schrille gekrijs van meeuwen. Het waait stevig. Als ik me bij de zee aangekomen omkeer, zie ik in de verte nog net een groepje huizen waar ook Het Huusje zich moet bevinden. Ik trek de capuchon van mijn windjack omhoog. De zee lijkt woest. Het waait stevig. Ik voel de zilte wind door mijn haren gaan. In gedachten ben ik in gesprek met Nadine. Ze praat onvergeeflijk hard over mijn vader. Ik tolereer veel, maar geen kwaadsprekerij over Auke. Het lijkt alsof Nadine hem haat. Waarom? Ik kijk omhoog. De lucht, grauwzwart gekleurd, geeft geen antwoord. Misschien heeft Irma gelijk. Waart mijn moeder hier nog ergens rond. Weer bij het dorp aangekomen, ontwaar ik de veerboot. De boot, die mijn vader zijn hele leven heen en weer voer. Ineens komt het me belachelijk voor. Mensen van Vlieland naar het vasteland en vice versa vervoeren. Waarom? In hemelsnaam. Waarom?

Uit recensies

·         Vincent leeft in een chaotische droom na de dood van zijn vader. De dood van zijn moeder, vele jaren terug, spookt ook weer door zijn hoofd. De gesprekken met zijn psychiater lijken het alleen nog maar erger te maken. Bij een bezoek aan Vlieland, waar vele herinneringen liggen, ook aan zijn ex-vriendin Nadine, krijgt hij contact met een spirituele vrouw, een ver familielid, die hem nieuwe informatie geeft over zijn achtergrond. Zijn reis terug in de tijd doet hem overigens meer kwaad dan goed, zodat hij tijdelijk op een PAAZ-afdeling terecht komt. In deze korte debuutroman beschrijft M.S.Karlsen (1977) in goed geschreven proza de worstelingen van zijn hoofdpersoon.

 

·         M.S. (Mikkel) Karlsen heeft met ‘Droomwegen’ (2016) een mooi debuut afgeleverd. Hoofdpersonage Vincent van Zon (38) wordt geplaagd door dromen over zijn ouders en besluit in therapie te gaan. Rode draad in het verhaal is de toedracht van de verdrinkingsdood van zijn moeder. Volgens zijn tante waart de geest van zijn moeder nog op Vlieland. Waarom wilde de vader van Vincent geen kleinkinderen? En welke rol speelt Vincent’s ex Nadine, de geraffineerde vamp? De innerlijke strijd van Vincent, zijn verzet tegen de therapeut en andere mensen in zijn omgeving, wordt door de auteur treffend beschreven. Met plezier gelezen!

 

Droomwegen (ISBN: 9789402154542, 127 pagina’s) is een samenwerkingsproject van Marco Geldermans en Cheslee Callum, uitgegeven onder het pseudoniem M.S. Karlsen. Droomwegen is online te koop bij o.a. Bol.com, AKO en Bruna en te bestellen bij iedere boekhandel.

 

 

startpagina